Ik hoor veel verhalen van vrouwen. Waar ze mee worstelen, waarvan ze genieten. Wat er nodig is om het leven aangenamer te maken, en hoe lastig dat vaak is.

Soms hoor ik een bepaald thema doorklinken in de vele verhalen die ik hoor.
Een thema dat blijkbaar universeel speelt voor meerdere of misschien wel alle vrouwen.

Een van de verhalen die de laatste tijd in meerdere verhalen doorklinkt gaat over het terugtrekken in jezelf terwijl je juist verlangt naar contact en verbondenheid.
Het blijkt een universele struggle.

Ik ken ‘m ook. En ondertussen heb ik mijn omgang er mee weten te vinden. Ik ken de ellende, ik ken de moeite eruit te komen. Ik ken ook de weg eruit. Ik deel hem hier. Wie weet helpt het jou op momenten dat je het zelf even niet zo goed meer weet…

Ik zal eindigen met een stappenplan.

Hoe het zo kwam

Ik hang op na een mooi telefoongesprek met een vriendin . We hebben elkaar lang niet gesproken en nemen eindelijk ruimschoots de tijd om elkaar  bij te praten, te luisteren, te vertellen. We hebben het gehad over de ups en downs, de uitdagingen en mooie momenten. Over de uitdagingen die het leven voor ons in petto had de afgelopen tijd.

Ook over hoe moeilijk het soms is om tijd te nemen, ruimte te maken, moeite te doen om contact op te nemen met dierbaren. We merken allebei dat we energie krijgen van deze telefonische ontmoeting. Het verbindt. Het verlevendigt. Ik biecht op vooraf geen zin te hebben in het gesprek, dat ik eigenlijk niet wilde, het niet het geschikte moment was, geen tijd had, etc. Het gold voor haar ook.

Zonder dat ze het weet, herinnert ze me ergens aan. In mijn herinnering zweef ik terug in de tijd en zie ik mezelf iets in mijn dagboekje schrijven. Stevig omcirkeld. Uitroeptekens erbij. Een kernachtig inzicht. Een AHA, zo’n grote, zo een die je eens in de zoveel tijd mag hebben.

Het kwam voort uit een paar uur durend, heftig proces dat ik had met een familielid. Dat gebeurde wel vaker. Op zoek naar verdieping, naar antwoorden, misschien wel naar verlichting. Heel heftig, in het moment niet leuk. Maar achteraf de moeite waard. Alsof je even door veel drek heen moet om de vernauwing te kunnen verlaten en een nieuw inzicht te mogen ontvangen. Ik schreef op:

“Contact is mijn zuurstof. Als ik ooit weer de neiging heb me af te zonderen – moet ik juist uitreiken, in contact gaan met iemand om me heen. Daar, in dat contact hervind ik mezelf weer en kom ik weer tot leven.”

Interne verschuiving

Het is zo raar. Er zit een totale onlogica in dit geheel.
En toch is het zo waar als een koe.

Het is zo’n inzicht dat haaks staat op alles wat je daarvoor dacht en geloofde. Een omkering. Het voelt onwennig, en toch weet je: hier zit teveel waarheid in om te laten gaan.

Ik ben niet de enige!

Ik merk hoeveel vrouwen om mij heen, dichterbij of verder weg, ditzelfde ervaren en verwoorden. Ze struggelen bij tijd en wijle allemaal met het in- en uit contact zijn.

Hoog tijd dus om met jou te delen wat ik hierover te weten ben gekomen en hoe ik zie dat het werkt.

Je kent het vast….

Je energie niveau is laag, je voelt je wat somber, of gestresst.
Je maakt je meer zorgen om van alles en nog wat, meer dan anders.
Je bent sneller geïrriteerd.
Je bent niet verbonden met je kern.
Je kunt moeilijk beslissingen nemen.
Je weet wel wat je wilt, maar wilt het toch weer niet.
Je voelt je een beetje een speelbal van alles en iedereen.
Je doet en beweegt wat, maar eigenlijk zonder innerlijk gevoel van richting.
Je merkt dat je buiten proportie veel vijandelijke gevoelens en gedachten hebt naar anderen toe.
Je denkt: laat mij maar lekker hier – ik wil er niet op uit.
Ik heb geen zin, geen energie, geen tijd om de buitenwereld in te gaan.
Niet om te bellen, niet om af te spreken, niet om iemand te ontvangen.

Laat mij maar lekker in mijn veilige holletje.
Ik ben nu niet geschikt voor contact.
Ik ben niet leuk genoeg. En ik vind hun ook niet leuk genoeg.
Laat mij maar even hier.
Het komt wel weer.

Langzaam aan vernauwt je belevingswereld.
Langzaam maak je je eigen wereld kleiner en kleiner.

Niet omdat het lekker voelt, maar omdat je denkt dat daar het antwoord ligt. Het einde aan deze ellendige halfslachtige staat van zijn. Denk je…

En daar gaat het mis!

Want nee, je helpt jezelf niet op dit moment. De beweging die misschien begonnen is als ‘ik moet me even terug trekken omdat het allemaal wat veel is geweest, even tijd nemen om mezelf te beschermen van al die veelheid buiten mezelf’ – verwordt tot een vernauwende beweging van terugtrekken en het bouwen van een kloof tussen jezelf en de rest van de wereld. Hoe groter die kloof wordt, hoe moeilijker het uitreiken wordt.

Gewenning

Ondertussen is de link tussen (niet) in contact zijn met mezelf en de zin/ moeite om in contact te zijn of raken met anderen voor mij een heel gewone. Ik heb keer op keer ontdekt dat de ontdekking die ik toen deed – waar is. Voor mij althans. Ik neem het nu als gegeven.

Als ik me ‘alleenig’ en ellendig voel, als ik het liefst wegkruip. Dan gaat mijn innerlijke alarm af: let op – wat is echt en wat niet? Waar leid ik mezelf om de tuin? Ik check welk deel klopt: even terug trekken om tot mezelf te komen is soms even nodig. Doen. En dan… blijft het gevoel? Versterkt de wens me terug te trekken? Ga ik anderen de schuld geven van van alles en nog wat? Ohhhhh. Ja.
Dan is het tijd om uit te reiken.
Go!

Hoe doe je dat? Een stappenplan

Dan komt natuurlijk de vraag: hoe doe je dat, uitreiken naar anderen als je het liefst wilt wegkruipen?
Mijn ervaring is dat het erkennen al iets in beweging zet. Dat is echt het halve werk.

STAP 1:

Herken dat dat je jezelf verstopt. Wees alert op de aspecten waaraan je kunt herkennen dat je je terugtrekt (zie lijst met mogelijke omschrijvingen boven).

STAP 2:

Check of er sprake is van

  1. broodnodig terugtrekken om jezelf af te schermen van overload aan prikkels – om daarna weer ruimte te hebben voor interactie met de wereld om je heen. Als zo: prima. Hou in de gaten dat het niet verwordt tot optie 2:
  2. terugtrekken in je schulp, jezelf vernauwen en afsluiten van de buitenwereld – terwijl je eigenlijk juist gebaat zou zijn bij contact. Als zo: vervolg hieronder.

STAP 3:

Erken dat je afgesloten gevoel niet veroorzaakt wordt door de buitenwereld, maar door jou eigen (gebrek) aan beweging/ uitreiken. Wanneer je je blijft richten op wat er allemaal niet deugt, zul je jezelf niet bevrijden!

STAP 4:

Contempleren, reflecteren op je eigen gedag en behoefte. Het is super. En noodzakelijk. Schrijf je inzichten op, teken wat je voelt, loop een eind en bezin je. Ik raad het allemaal aan.
Maar in dit geval is het niet genoeg. Dus, verzamel je moed en ga nog een stap verder.

STAP 5:

Herinner je dat je dan juist de mensen nodig hebt om weer met jezelf en dat je juist contact nodig. Je doet het niet om hen te behagen. Maar in de beweging van contact maken, erken je eigenlijk hardop waar je werkelijk bent. Met die beweging bevrijd je jezelf van de vernauwing en is er weer van alles mogelijk. Dus de volgende stap is:

STAP 6:

Reik uit. Hardop. Naar een ander mens. Welk middel ook, maar het moet een levend mens zijn.
Het uitreiken naar anderen kan verschillende vormen hebben. Soms lukt een kleine beweging, soms iets anders. Onderzoek maar voor jezelf welke vorm het beste past bij welk moment en gevoel. Ik geef een paar opties:

  1. Stuur een vertrouwd en dierbaar iemand een hartje op whatsapp. Zoek de kleur die past bij je gevoel. Je krijgt altijd iets terug. Je hebt uitgereikt.
    Ik heb wel eens gemerkt dat als ik weerstand voel iemand een hartje te sturen, dat juist wel goed werkt. Weerstand naar iemand buiten je kan een richtingaanwijzer zijn voor projectie die je juist gevangen houdt…
  2. Bel een vriendin op en vertel waar je je bevindt, welke struggle je hebt. In zeer moeilijke momenten heb ik ook wel eens gezegd: ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik wil ook niet bellen, maar ik WEET dat ik moet uitreiken. Dus dat doe ik.’ Vertrouw erop dat de ander, het universum, het proces mee werkt. Je hoeft niet te weten hoe het moet aflopen. Het is jouw taak om de moeite te doen om uit te reiken. That’s it. De rest merk je wel.
  3. Vertel over je gevangen gevoel, je verlamming in een groep waar het veilig is. Er zijn verschillende online groepen waar hier ruimte voor is (PO Sisterhood is hier een voorbeeld van). Soms is het gek genoeg makkelijker om het online te vertellen dan in echt contact. Geeft niets. Het gaat om de intentie en om of je er vertrouwd voelt. En dat je uitreikt en je gehoord wordt.

In alle gevallen is het wezenlijk om met de ander te zijn MET WAT ER IS. Met wat er in jou leeft. Niet contact maken en doen alsof er niets aan de hand is en alles ‘goedddd’ gaat.

Juist het ruimte maken voor dat wat je liever weg zou poetsen, geeft je de vrijheid weer in je kracht te komen.

De kerngedachte van Perfect Onvolmaakt is niet voor niets dit:

“Als onvolmaaktheid je grootste kracht mag zijn, kan niets je nog weerhouden.” -Leontine Vermeer Boxem

Ik bedoel ermee: als het je lukt te includeren wat voor je gevoel je ‘zwakte’ is – dan kan die zwakte jou niet meer weerhouden of in de weg zitten.

Dus.

Tijd om lucht te geven aan de vernauwing!

Ik ben benieuwd naar je reactie!

Vertel je hieronder in de comment wat je hiervan herkent?
Wat is jouw manier om ermee om te gaan? Helpen deze tips?