Ik heb aardig drukke weken achter de rug. Vol met mooie dingen, lieve mensen, mooie ontmoetingen, spannende coming-outs, en stapels positieve reacties. Je zou zeggen, mooi toch? Ja, het is mooi, vervullend en verrijkend.

En als een storm voelde het ook. Een positieve storm, dat wel. Maar positieve prikkels zijn ook prikkels. En prikkels moeten verwerkt worden.

De trekkracht van een deadline

De dag nadat Anne-lie en ik naar buiten kwamen met haar single ‘Pocket Angel’ en ik besloot mijn persoonlijke blog  (ten tijde van schrijven was dit het LeontineLoves-blog) openbaar te maken, voelde als een echte day-after. Een soort gat waar ik in viel.

We hebben naar die dag toe geleefd en toe gewerkt. We wilden het perse die dag doen, omdat we in het licht van wereld-kankerdag aandacht wilden vragen voor stamcel-donatie. Mooi idee. Maar betekent ook dat we een deadline voor onszelf creëerden.

Een deadline heeft een enorme trekkracht. We kennen dat allemaal wel op onze eigen manier. Dankzij een deadline krijg je dingen voor elkaar. Maar een deadline betekent ook dingen klaar hebben op een bepaald moment, waardoor je de dagen daaraan vooraf niet echt in het moment kunnen leven. Het is niet wakker worden en denken ‘goh, waar heb ik nu behoefte aan, want ik hoef helemaal niets…’. Tuurlijk kan dat, maar dat heeft dan wel consequenties voor het behalen van je deadline.

Ik ben al enorm vooruit gegaan vind ik zelf (even pochen 🙂 ) want ik hoef ondertussen niet meer perfect de deadline te behalen van mezelf. Het mag met dat wat lukt. Als het ergens vastloopt zie ik dat als teken: hier even niet meer aan trekken, blijkbaar wil het op een andere manier gebeuren. Maar we snappen allemaal dat als je niets doet, er ook niets gebeurt. Als ik geen blog schrijf kan ik het niet publiceren. Als Anne-lie geen video-clip monteert, kan zij het niet online zetten. Als ik geen woorden besteedt aan mijn oproep tot meer bewustzijn voor het belang van stamcel-donatie, komt de boodschap niet verder dan mijn eigen hoofd. Als ik de boel niet online zet, het niet deel met de mensen om mij heen, en in dit geval de hele digitale wereld die het wil zien; dan komt het niet onder de aandacht.

Onze boodschap werd opgepakt

En hoe. Zo was Anne-lie live te gast in verschillende programma’s op de radio (terugluisteren kan, ze was o.a. hier te horen (minuut 10:00 – 28:00) en hier (minuut 13:15 – ….). Ook is er een prachtig stuk geplaatst in het Dagblad van het Noorden met als titel “Kwetsbaarheid is superkrachtig”. Er werd veel gedeeld, gepost en gereageerd openbaar op Facebook, Twitter en LinkedIn. Maar nog meer, stroomden de persoonlijke berichten naar mij toe. Hartverwarmend. Ontroerend. Steunend. Vierend.

Ik werd er stil van.

En onrustig.

Een drang om overal op te reageren maakte zich van mij meester. En daar werd het lastig. Want ik was best moe in dat gat waarin ik viel, nadat de deadline was geweest en alles was gelukt. Ja, natuurlijk was ik benieuwd naar de reacties en zeker hoopte ik dat het wat zou losmaken. Ik ken de wet van actie-reactie: als je iets aanzwengelt, gebeurt er iets. Logisch. En toch overviel het me.

Want ja, als ik dan zoveel mooie reacties krijg, wil ik die mensen ook zo graag weer terug geven. En als dat zoveel zijn, vergt dat ook weer energie. Lastig lastig.

De noodzaak van stilte

Ik merkte in mezelf dat het moeilijk was op de rem te trappen. Mezelf toestemming te geven om even niet te geven, even niet uit te reiken. Maar te ontvangen. Tot stilstand te komen. Te voelen, luisteren. Te ervaren. Te reflecteren op wat was en is. Op waar ik me bevind. Wat er is gebeurd. Hoe ik het in godsnaam voor elkaar heb gekregen al dat te doen wat ik heb gedaan (veel van de mooie dingen waren helemaal niet zichtbaar voor de buitenwereld). Ik ben nog herstellende van een uitputtende ziekte en een nog uitputtender behandeling, ben pas net weer een paar weken thuis uit het ziekenhuis. En toch heb ik in een paar weken zoveel beleefd, ben ik zo in de buitenwereld geweest, zo midden in het leven. Ik geniet ervan. Maar ik voel ineens in alle vezels: als ik hiervan wil blijven genieten, moet ik ook even weer naar binnen keren. De stilte opzoeken. Even niet spreken. Niet deliveren. Even niet reageren op alle impulsen die op me afkomen. Even niet. Even gewoon zijn. Met mezelf.

Voelen dat al dit moois dus ook een zwart gat met zich meebrengt, en me dagen kost waarin ik moet bijkomen. Stress ervaren door leuke dingen mee te maken. En dat dat dan weer verwarring met zich meebrengt in mijzelf. Want het is toch mooi en gaaf wat er gebeurt. En waarom voel ik me nu dan moe en duister?

Omdat.

Omdat dat er ook bij hoort. Onderdeel is van het spel.
‘Verteren’ van prikkels, of die nou mooi of minder mooi zijn hoort erbij. Net als voedsel dat je tot je neemt, als je het niet verteert krijg je er last van.

Hoe doe je dat dan?

Met de tijd heb ik zo mijn eigen manieren gevonden om naar binnen te keren, om te verteren in figuurlijke zin. Op niet alleen fysiek, maar ook mentaal, emotioneel en spiritueel niveau. Ik deel ze graag met je: 7 manieren om weer tot jezelf te komen.

En ik ben ook benieuwd naar jouw ervaringen met de storm van een deadline en jouw manier van naar binnen keren. Ik leer graag van wat voor jou werkt.