Jaloezie. Of je kent het in jezelf en je bent er niet echt trots op. Of je kent het niet, en als je heeeeeeel lang zoekt, misschien toch wel.

Wat is dat toch, onze buikpijn-verhouding met jaloezie?
Jaloezie heeft een negatieve connotatie. Het is iets wat je beter niet hebt of voelt.

Natuurlijk behoorlijke kul, want niets menselijks is ons vreemd…. Ok. Overdreven verstikkende jaloezie is niet gezond. Niets waar ‘te’ voor staat is gezond. Maar gewoon jaloezie, dat kun je ook zien als richting-aanwijzer voor dingen die ons kunnen helpen.

Dus laten we eens anders kijken naar het fenomeen JALOEZIE en zien waar jaloezie ons juist bij kan helpen.

Wat is jaloezie?

Jaloezie of ijverzucht (ook: jaloersheid of nijd) is een gemoedstoestand of emotie waarbij men datgene wenst te krijgen wat een ander reeds heeft gekregen, of wenst dat de ander datgene niet had. Dit kan zowel om materie, eigenschappen als om relaties gaan. Het gevoel is gerelateerd aan afgunst maar is niet synoniem daaraan. [bron: Wikepedia]

Dus bij jaloezie wil je iets wat een ander heeft/krijgt of wil je niet dat de ander dat heeft/krijgt.

Belangrijker nog: het is dus een gevoel, een emotie, een gemoedstoestand. Het is iets dat je ervaart, dat wordt opgeroepen.

Richting-aanwijzer 1: Je ‘gehaaktheid’

Jaloezie is dus een gevoel, een emotie die wordt opgeroepen doordat iemand anders iets heeft/krijgt wat jij wilt of wat jij niet wilt dat hij heeft/krijgt. Vermoedelijk is de heftigheid van deze emotie sterker naar gelang je meer ‘gehaakt’ bent in een bepaalt issue, onderwerp of persoon.

Bijvoorbeeld als mijn moeder lovend spreekt over een vrouw die ze in haar werk tegenkomt, dan denk ik: ‘oh, leuk – interessant.’ Als mijn moeder lovend spreekt over mijn zus, dan voelt het al anders. Daar zit meer spanning op de lijn. Ik zie het al snel als vergelijken, zij beter dan ik. Als mijn moeder lovend spreekt over een collega ondernemer/ concurrent van mij die succesvol is op een manier die ik niet waardeer – dan is het echt mis. Hoe durft ze, juist mijn moeder moet toch zien dat die ander het niet ‘goed’ doet. Hoe is het mogelijk!

Mooi he, want in dit voorbeeld doet mijn moeder echt niets verkeerd. En mijn zus en de concurrent ook niet. Het zegt vooral iets over mijn verhouding ertoe. Mijn gevoel. Mijn gehechtheid.

Dus wat zegt het feit dat je die jaloezie in sterkere mate voelt? Het zegt dat er bij jou (want een ander zou daar niet over vallen) iets is opgebouwd wat stokt, haakt. Het gaat vaak om een negatieve ervaring in het verleden die niet goed geplaatst kon worden op het moment dat het zich voordeed en zodoende ‘bevroren’ is geraakt in de energie en herinnering. Elke afwijzing wordt een mega-afwijzing. Een compliment aan een ander wordt een afwijzing naar jou toe. Het is dan niet meer de realiteit die je waarneemt. Het is wat de vervorming met je doet.

Leren achterhalen welke haken jij hebt, en de weg vinden naar het ‘onthaken’ is dan ook zeer waardevol en bevrijdend. Het is iets wat ik veel met coach-klanten doe, want het is zoveel aanwezig en het beperkt en beklemd ons zo in ons dagelijks functioneren. Het is niet heel ingewikkeld, maar je moet zicht krijgen op het spel waarin het zich afspeelt en hoe je daar de angel uitkrijgt. Als je dat eenmaal doorhebt, is het een transparant gebeuren.

Richtingaanwijzer 2:  Je verlangens

Stel dat je buren een nieuwe super dure auto hebben aangeschaft, denk je dan: ‘oh wat leuk voor ze!‘ of denk je ‘nou nou nou, konden ze niet wat langer met hun andere auto doen’ of ‘Zij wel…’?

Het is interessant om te kijken wat je eerste reactie op zoiets is.

Of stel, iemand wordt publiekelijk geroemd en bejubeld. Iedereen is blij en enthousiast. Jij denkt alleen maar ‘wat een stomme stem heeft zij ook’. Of iemand vertelt dat ze op vakantie gaat en jij denkt alleen ‘wat heeft ze ook tuttige kleren aan – ze zal wel een rijke vent hebben’. 

Wat is je eerste reactie als er zoiets gebeurt? Als je alleen maar aan iemands tuttige kleren kan denken, of aan hoe stom iemands stem is (iets wat niets te maken heeft met de situatie) – dan raakt het je dus ergens. Je wordt geraakt in dat iemand anders iets krijgt wat jij nodig hebt. In waar je naar verlangt.

Je kunt gaan kijken: waar verlang ik naar? Wat heb ik nodig? Waar zit de pijn van het verlangen? Wat gun ik mezelf? 

En dat is ook precies waar de richtingaanwijzer zit. Als een iemand anders veel succesvoller is in wat jij wilt, stop dan met kijken naar het succes van de ander (inclusief al die negatieve gevoelens die het in jezelf oproept terwijl je dat doet). Maar richt je naar binnen en ga voelen, wat is het dat zo zeer doet als die ander heeft wat ik niet heb. Wat is daarin, waar ik naar verlang. Keer de kijkrichting om, verander je focus van buiten (‘zij’) naar binnen (jezelf). Want als je het oordeel eruit haalt en gewoon oprecht gaat kijken en voelen naar binnen, komen ook de mogelijkheden om te toe te werken naar dat waar je dus zo naar verlangt.

Wat is jaloezie voor jou?

Reflecteer eens op de volgende vragen. Je antwoorden zijn zeer welkom in de comments onder dit bericht.

  • Hoe bekend ben jij met gevoelens van jaloezie?
  • Is het een gevoel dat lang aan je blijft plakken of voel je het en is het daarna weer weg?
  • Als je beide richtingaanwijzers zo leest, ben je er bekend mee? Of ervaar je bij 1 of 2 ervan een ‘aha’ moment? Zo ja, wat is de ‘aha’?

P.S.
Ik kan ontzettend jaloers zijn als vrouwelijke ondernemers hele goede zakenvrouwen zijn. En als ze hun producten enorm mooi hebben gemaakt, zo mooi dat ik zou willen dat ik ze zelf zo had gemanifesteerd. Ik voel ook jaloezie als mijn ouders meer (langer en lovender) over mijn zus of haar kinderen praten dan over mij en de mijne. Ik kan ook jaloers zijn op een vrouw die de hele dag oprecht lacht. En mooie slanke lange benen, daar ben ik echt stikjaloers op. Poeh. Ik werk aan mijn haakjes. Het worden er steeds minder, en ze zijn ook steeds minder groot en diep. Maar hee, het is een hele klus en dat is niet zomaar ff helemaal weg.

P.S. 2:
Ik geloof in overvloed. Ik gun andere mensen alle liefde, geluk en succes die ze maar zouden kunnen hebben. Ik heb vertrouwen dat er ruimte genoeg is voor iedereen. Ik geloof dat er niet zoiets is als het stelen van elkaars ideeën, omdat ideeën in de lucht hangen en van iedereen zijn. Ik zie het liefst een wereld voor me waarin iedereen het zo goed mogelijk heeft, zoveel mogelijk van diens talenten kan laten zien en zo goed mogelijk beloond wordt. Ik noem het maar. Want ik wil je zeggen dat dit dus menselijk is: ja ik ben jaloers en ja, ik gun iedereen de wereld. Het een zegt niets over het ander. Het sluit elkaar niet uit. Misschien zit daarin zelfs wel de crux: dat we meer gaan erkennen dat beiden deel van ons uitmaken.

Liefs,

leontinesignature