Het is een mooie en voor mij nu relevante vraag:

How do you show up for yourself,

and  for the world?

Het is de dag voor oudjaar. Het is kerstvakantie en ik zit op de zolder van het huis op Texel waar ik verblijf met mijn gezin tijdens de kerstvakantie. Ik probeer mezelf te verdelen tussen zijn met mijn gezin, ontspanning zoeken voor mezelf en de activiteiten waarmaken die horen bij mijn plan om een december actie te organiseren die morgen afloopt. Niet letterlijk, maar vast een herkenbaar beeld voor jullie. Hoe je én voor jezelf kan zorgen, én goed zorgt voor de mensen buiten je. Of dat nou je gezin is, de community van je bedrijf, je dorpsgenoten, je familie. Het is een immers, lastig te realiseren balans.

Ik heb de belofte gedaan om elke zaterdag ochtend een blog te schrijven, een teaching die ik exclusief maak voor de Sisters van de PO Sisterhood. Dat is een belofte die ik serieus neem. Ik voel het als een belofte aan iedere vrouw voor wie ik het potentieel schrijf. Een belofte aan het geheel van de PO Sisterhood. Maar bovenal als een belofte aan mezelf.

Voordat ik dit besluit openbaar maakte heb ik het goed overwogen: kan ik dit waarmaken? Elke week een special blog? Oftewel, ook als ik ziek ben, ook als er vakantie is, ook als ik even niet wil. Kan en wil ik dat beloven?

Ja.

Was en is mijn antwoord.

Dat is wat ik wil.

En nu doet zich dus deze situatie aan mij voor waarin ik  tijdens de vakantie alweer een halve dag achter mijn computer zit. Ik hoor mijn kindjes beneden behoeftig zijn. Traag internet, een slecht functionerende laptop. Kortom, het duurt allemaal nog langer en ik word op de proef gesteld.

het blog voor morgen is geschreven, de geautomatiseerde mailing is klaargezet. Ik heb verschillende acties uitgevoerd om de December actie onder de aandacht te brengen. Ik verlang naar buitenlucht, mandala’s tekenen met mijn kindjes, lekkere broodjes smeren. Niets doen.

Er gaat even door mij heen: zal ik afzeggen voor het blog van volgende week?

En dan voel ik de omkering. Wie zeg ik dan af? Die vrouwen voor wie ik het schrijf, zullen het wel begrijpen dat ik een weekje oversla vanwege de kerstvakantie. Misschien hebben ze niet eens de tijd om het te lezen. MAAR dan voel ik: het gaat om de afspraak met mezelf.

En ineens gaat het schrijven van een nieuw blog niet over ‘how I show up for the world’, maar vooral over ‘how I show up for myself’.

Dus ik besluit te schrijven. Omdat.
En ik besluit ook om aardig te zijn voor mezelf. Door het makkelijk te houden. En makkelijk houden is voor mij altijd om te schrijven over iets dat heel dichtbij is. Door te schrijven over hier en nu. Door te delen wat ik zelf beleef en daar een les uit te trekken, die te delen met jou. Dus bij deze.

Het tweede deel van aardig zijn, zit hem in dat ik besluit het blog van volgende week alvast nu te schrijven. Nu ik toch er even niet ben voor mijn liefies beneden. Nu ik toch ‘afwezig’ ben. Het nu iets langer maken, betekent dat ik volgende week niet me weer hoef terug te trekken. Dat is ook lief voor mezelf zijn.

En ondertussen heb ik alweer een heel blog weggetypt en zorg ik niet alleen voor mezelf, maa ook voor mijn belofte aan jou, aan de Sisters die me zo lief zijn, aan de wereld dus.

So, that is how you can show up for yourself, and the world.

In gesprek

Laat hieronder in de comments weten:

  • How do you show up for yourself?
  • How do you show up for the world?
  • Welke gaat meestal voor?
  • Wat maakt het lastig?

En remember…. beantwoorden van deze vragen doe je niet alleen voor jezelf, maar vooral ook voor je sisters.

Liefs,

leontinesignature