Flow stelt geen eisen

Een vuurwerk van drukte
leidt me af
Wil me weerhouden
Verkiest de vorm
Spant mijn spieren
Band de rust uit

Mijn zicht verdwijnt
mijn ruimte vernauwt
Mijn keel benauwt
mijn ogen branden
Mijn handen jeuken
maar zijn verlamd

Waar stem ik mij op af?
Op de aanwezigheid, de drukte
of de ruimte daartussen in
In welke donkere uithoek van mezelf
schijn ik mijn licht?

De vernauwing ontspant,
laat los
maakt plaats,
geeft lucht

In het licht van niks
heerst leegte
Een lofzang aan zijn
met wat is

Ik herinner me:
flow stelt geen eisen
zoekt niet naar vorm
Het is de persoon die me afleid
mij in een vernauwing dwingt

Wanneer ik schrijf naar de noodzaak
valt alles samen
Ben ik niet alleen
Ik wordt gedragen,
gesteund
Dat wat zich verwezenlijken wil
vind haar weg in mij

Het licht van niks
geeft me ruimte om te zijn
en niets te hoeven
Niets te presteren
Het gaat om het toelaten
van de stroom –
die eeuwig door zal stromen
en alleen voelbaar is
wanneer ik haar toelaat

Ik haal adem
voel de lucht mijn longen binnendringen

Ik weet:
flow stelt geen eisen

Want in het licht van niks
heerst leegte
en is alles.


————

Gedicht: Leontine Vermeer Boxem, 29 maart 2016
Aquarel: Leontine Vermeer Boxem