Zonder zichtbaar te zijn, zonder iets van jezelf te laten zien, is het moeilijk je boodschap over te brengen. Dus als dat dan lukt ben je blij. Maar zichtbaar zijn heeft ook z’n prijs.

Zichtbaar zijn door stil te worden

Het is een paradox. Zichtbaar worden, juist door stil te zijn. Ze zeggen niet voor niets ‘het komt pas naar je toe als je het loslaat’. Je weet in je achterhoofd dat het waar is. Maar echt niet makkelijk. Zeker niet voor een gedreven onderneemster met perfectie- en controledrang zoals ik. Toch is het mij aan het overkomen op dit moment.

Ja echt. Het overkomt me.
Het komt naar me toe.
En ik ben zichtbaarder dan ooit.

En dat is dan ook weer heel wat. Want… dan wat? Hoe ga je om met dat je krijgt wat je wenst? Wat doet het als je zoveel terugkrijgt? Pfff. Lessen in ontvangen en niet stilstaan maar juist doorgaan…. Doe je mee?

Stil zijn & dat het dan gaat stromen…

Dan besluit je na een paar jaar ziekte en herstelproces een ‘sabbatical van jezelf’ te nemen. Omdat je je realiseert dat je ondanks alle mooie plannen die je hebt, de noodzaak die je voelt daar wat mee te doen en de sterk aanwezige behoefte om actief bij te dragen aan een mooiere wereld – gewoon bekaf bent. Moe bent, uitgeblust, te ver opgerekt. Dat er verwerking op het programma staat, alvorens je kunt verder groeien. Ik herinner me dat het me letterlijk 4 weken heeft gekost om erachter te komen hoe ik de trein kon stoppen.

Door bewust ‘niets te doen’ gedurende de afgelopen paar maanden raak ik steeds meer bedreven in stil zijn, luisteren naar wat er op me afkomt. Daar zijn waar ik geroepen wordt. Daar zijn waar ik wil zijn, met dat wat voor me werkt. Niks organiseren, maar afstemmen. Niets meer. Heus wel af en toe iets doen, iets zeggen. Maar de timing in jezelf vinden om dat te doen. En het niet doen om het doen, maar omdat de stroom het naar jou toebrengt.

Sinds ik besloot om even niets te doen, ben ik meer dan voorheen zichtbaar: als mezelf, met mijn boodschap, mijn oproep om meer plaats voor menselijkheid te maken. Ruimte maken voor de perfect onvolmaaktheid van het leven, ruimte maken om perfect onvolmaakt te kunnen zijn als mens. Zien wat dat voor prachtigs mogelijk maakt!

Kwetsbaar Zichtbaar

En dat je dan in een paar weken tijd ineens in de krant staat en op de radio te horen bent met je verhaal en je boodschap. Dat je in een video-clip over het internet zwerft; dat je met je lief op TV komt omdat je aan een prachtig programma hebt meegedaan, dat het feit dat het programma eraan komt overal op TV (o.a. RTL Boulevard en RTL Late night) en internet aangekondigd wordt.

Dat er de week erna, van alles van gevonden wordt. Van jou, lief, je boodschap, je voorkomen, je woorden. Godzijdank 97% positieve reacties. De negatieve reacties lijken vooral voort te komen uit een niet-begrijpen van waar het werkelijk om gaat. Ik kan het wel plaatsen. Mijn verhaal is persoonlijk, ik stel me kwetsbaar op. Dat raakt. Dat doet velen goed. Maar het raakt ook de onzekerheid in anderen aan. Daar is niet iedereen van gediend, of misschien niet voor klaar.

Maar goed. Je bent ineens onderwerp van meningen….  een beetje net als dat je zwanger bent en ineens iedereen denkt aan je buik te mogen zitten.

En dat je door honderden prachtige berichten en reacties overspoelt wordt. Van persoonlijke berichtjes van dierbaren tot vage kennissen, tot persoonlijke verhalen van vage bekenden en zelfs van onbekenden. Dat jouw aanwezigheid met je verhaal input is voor anderen om mooie blogs te schrijven, en ga zo maar door.

Al met al is het een zeer bijzondere ervaring. Waar ik me nu weer opnieuw toe mag verhouden, ook best een uitdaging….

Hoe je DAAR dan weer mee omgaat…

Ik wil heel graag zichtbaar en hoorbaar zijn met mijn boodschap en vertel en deel daarvoor graag mijn verhaal. Ik wil natuurlijk niets lievers dan dat die boodschap iets doet. Dat het wat oproept. Dat het mensen raakt. Dat het mensen aanzet om zich ook te openen, kwetsbaarheid te delen.

Hoe geweldig is het dan dat ik honderden berichten en reacties krijg. En dat een groot aantal daarvan dan ook nog eens zeer persoonlijk, kwetsbaar en open zijn. Dat het duidelijk is dat mensen de moeite nemen om je ECHT een reactie te geven, door iets van henzelf te delen. Zo mooi! En zo wat ik hoop!

Dus. Mooi toch?!

Ja. En ook lastig merkte ik. Het liefst wil ik namelijk al die moeite belonen door weer iets terug te geven. Een persoonlijke reactie op elk van die honderden reacties. Waanzin natuurlijk. Maar dat kreeg ik pas later door….

Blijven doen wat raakt = terug geven

Het ging onrust veroorzaken. In mijn lichaam, mijn geest, mijn dagindeling. Ik begon me al zorgen te maken hoe het moet als ik zoveel invloed heb met mijn verhaal en boodschap als ik in alle eerlijkheid ooit probeer te hebben. Dus ik ging op zoek naar wat deze last veroorzaakte. Want het kan toch niet te bedoeling zijn dat ik niet zichtbaar kan zijn met mijn boodschap omdat ik de vele positieve reacties niet aan kan?

Ik realiseerde me dat ik me steeds aan het verhouden was tot iets dat al geweest was. Dat trok me enorm uit het NU. Toen ik dat eenmaal zag besloot ik toch maar weer te zijn waar ik op dat moment was, en het risico te lopen mooie reacties te missen.

“When we give the world what we want the most, we heal the broken part inside each of us.”

Wat daarin ook enorm hielp, was dat iemand me zei: ‘Je krijgt reacties omdat je iets van jezelf hebt laten zien. Je HEBT al wat gedaan en gegeven! Je hoeft niets te doen.’ Op het moment dat ze dat zei kreeg ik het beeld dat de mooiste manier van ‘bedanken voor het bedanken’ misschien wel is, om méér te doen van wat ik deed. Dus niet letterlijk een reactie geven op elk bericht, maar doorgaan met wat ik doe. Want blijkbaar spreekt dat aan.

Poeh. Dat hielp. Dat beeld sprak me aan, gaf me direct veel lucht. Ik krijg er ook zin van. Dan kan ik zijn wie ik ben, doen wat ik de moeite waard vind. Dat is toevallig ook wat ik goed kan, wat me energie gééft.

Dan kan ik vooruit. En blijf ik niet stil staan bij wat succesvol en aansprekend was.
Dan blijf ik creëren. En dat draagt zoveel meer energie en flow in zich.

Dus dat.
Ik ga dus door. En dan zien we wel wat dat veroorzaakt.

En jij? Hoe ga jij om met zichtbaat zijn in wat belangrijk voor je is? Hoe herken jij dat hetgeen je wenst naar je toe kan komen als je loslaat? En hoe ga jij ermee om als het dan ook werkelijk naar je toekomt? Kun jij het ontvangen zonder direct iets terug te moeten doen? Ik ben vast niet de enige die dit lastig vindt….

Laat je me iets weten?
Ik beloof dat ik er niet weer door verlamd zal raken 🙂