Lijden is geen gezellig thema. Het is iets dat we gemiddeld genomen liever vermijden. Maar juist in het erkennen van het lijden, in het helen van de wond, zit de bevrijding. In Rumi’s woorden:
“The wound is the place where the light enters you.”

En we willen dat licht toch niet missen? Ik in ieder geval niet. In dat kader deel ik graag een gedicht dat ik onlangs schreef over het lijden dat ik ken in mijn leven. En dan vooral het moment waarop je weet: ‘nee’ is geen optie. Het enige dat erop zit is: verdragen.

Lijden - als Nee geen optie is

Als ‘nee’ geen optie is

Waar leidt de weg van lijden mij naartoe
welk pad wordt geplaveid
welk spoor wordt gelegd

Drager van het kruis
in vele gedaanten
Leider van de weg van het lijden

De gedaante die opdoemt
achter grijs omhulde bergen
steile kliffen
en gruwelijke hellingen

Ik glij er vanaf
Ik brokkel af, en lijk
te verdwijnen
in het immens zwarte gat
van het lot

Als ‘nee’ geen optie is
is verdragen het antwoord
Maar verduren verzuurt
klemt vast
schraapt diepe groeven
in mijn Ziel

Ik draag mij kruis
tot het moment dat ik weet:
het lijden is van mij,
maar het kruis sta ik af

Wanneer de boodschap van het kruis
hoorbaar wordt
verinnerlijkt raakt
Verdwijnt het naar de achtergrond
en laat het een helder
licht schijnen
als schaduw vol zin.


Tekst: Leontine Vermeer Boxem (9 februari 2016)
Aquarel: “Lijden – als ‘nee’ geen optie is” door Leontine Vermeer Boxem